مسأله‌ى 139 - ظاهر قرآن و سنت اين است كه تمامى اغسال واجبه و مستحبه از وضو كفايت مىكنند « 1 » - مگر در مواردى كه نص دلالت بر واجب بودن وضو هم دارد چنان‌كه در استحاضه خواهد آمد - گرچه در اغسال مستحبه احتياط مستحب افزودن وضو است . غسل جنابت مسأله‌ى 140 - جنابت با عمل جنسى و يا بيرون آمدن منى با شهوت است چه از مرد و چه از زن ، در هر حال و هر وقت تنها يكى از اين دو موجب جنابت است ، تا چه رسد به‌جمع ميان هر دو ، و در عمل جنسى صدق دخول كافى است . مسأله‌ى 141 - منى داراى سه خصوصيت است كه در حال عادىِ شخص سالم محسوس است كه جستن منى از روى شهوت ، و حالت سستىِ بدن و بوى بد او است كه همه مىدانند ، و در بيمارانى كه خود سست‌اند علامت سستى هم شرط نيست ، بلكه شهوت شرط اساسى است با بوى مخصوص منى ، و در هر صورت اگر يقين كنى كه رطوبت بيرون آمده منى از روى شهوت است احكام منى را دارد ، و اگر شك كنى اين احكام جارى نيست . مسأله‌ى 142 - اگر شك كنى كه رطوبت بيرون آمده از روى شهوت منى است يا بول ، اين‌جا واجب است هم وضو بگيرى و هم غسل كنى ، زيرا حدثى كه به‌وسيله‌ى اين رطوبت مشكوك حاصل شده مردد بين حدث كوچك و بزرگ است ، كه اگر تنها غسل كنى شايد حدث كوچك بوده كه وظيفه‌ات وضو بوده نه غسل ، و اگر وضو بگيرى شايد حدث بزرگ بوده و وظيفه‌ات غسل بوده نه وضو ، بنابراين براى اطمينان به‌برطرف شدن حدث هر دوى غسل و وضو واجب است ، كه تكليف يقينى مردد ميان اين دو مستوجب

--> ( 1 ) - چنان‌كه نراقى در مستند از سيد مرتضى و اسكافى و گروهى از فضلاى متأخرين نقل كرده كه از جمله‌ى ايشان محقق ، علامه حلى ، مقدس اردبيلى ، خوانسارى ، صاحب مدارك و وسيله و ذخيره است و ابوعقيل و ابن جنيد هم آن‌ها را كافى مىدانند ( 1 : 40 ) و مجلسى در بحارالانوار اين قول را به‌بيشتر فقها نسبت داده ، برمبناى روايات صحيحه‌اى كه بر آن صراحت دارند